WWOOF & The Whitsunday Islands

De race om onze site een beetje up to date te houden is een race die we duidelijk toch nooit gaan winnen. Maar we geven niet op en daarom breien we er vandaag nog een stukje aan vast met wat gebeurtenissen die zich nu al een kleine maand geleden voordeden.

We bevonden ons toen in de buurt van Airlie Beach, Mackay & The Whitsunday Islands. Ons Idee was om eerst even ons WWOOF membership te gaan uitproberen en er daarna een boottochtje naar de Whitsundays aan te koppelen.
WWOOF staat voor Willing Workers On Organic Farms en het concept is dat je voor 4-6 uur werk per dag kost en inwoon krijgt en je vrije tijd kan je in de buurt gaan besteden.
Na wat zoeken in de boek en rondbellen was er plaat bij Vern & Lorraine Mietzel in het kleine plaatsje Kuttabul. Vern kwam ons oppikken aan een rest area en we reden achter hem aan langs zandwegeltjes naar hun boerderij.
We maakten er ook kennis met Lorraine en de 2 honden Jack & Lucy. We vernamen van hen al gauw dat we onze boottrip beter niet te lang konden uitstellen want de eerste Schoolies kwamen er aan Schoolies zijn jonge gasten die gedaan hebben met school en toeristische plaatsen teisteren met drank en lawaai, voor iedereen ambetant behalve voor hen dus. Zo komt het dus dat we net voor en net na onze trip gewwooft hebben.

Eerst een beetje over de WWOOF. Vern & Lorraine zijn een ouder koppel die vroeger een struisvogelfarm hadden maar nu in pensioen zijn een beetje combineren met wat beef cattle (veel minder werk dan dairy cattle die dagelijks gemolken moeten worden). Ze hebben al redelijk wat WWOOFers over de vloer gehad (wij zijn nr. 135 en 136) en Lorraine vertelt veel verhalen over hen. Het werk dat we moeten doen varieert van roeste starpickets (omheinigpalen) afschuren en opnieuw verven tot een caraven poetsen en van planten water geven tot een stuk land helpen vrijmaken om een trench te maken van de creek naar het huis. Bepaalde WWOOFers hebben ook al mooie dieren-schilderijtjes achtergelaten en dus mag Bram de laatste de dag er ook een schilderen. Hij kiest voor een Barramundi - een snoekachtige vis waar alle vissers op af komen).
Lorraine propt ons ondertussen vol met 'flexible meat meals' zoals het kadertje in ons boek dat zo mooi zei. Ze is zelf een enorm sneukelbeest en daar genieten wij dus ook mee van. Tegen dat de tijd van ons vertek nadert propt ze onze frigobox - een esky zoals ze dat hier noemen - ook nog vol met eten.
Dan is er ook nog de foto met de slang, op een morgen komt Vern tot de vaststelling dat er een carpet snake in de kooi van de kippen is geraakt en dat ze reeds 1 kip naar binnen heeft gespeeld (kan je nog zien op de foto). Geheel in de organische landbouwstijl vangt Vern de slang en zet ze een aantal niveaus lager in een schuurtje om er de ratten te verdelge. De slang behoort heden ten dage echt niet meer tot het rijk der levenden want een paar dagen later was ze terug en toen heeft Vern ze gedood.
De honden Jack & Lucy waren ook de max. Kortom, vele ervaringen rijker vonden we het spijtig dat we moesten vertrekken, we hadden zeker nog wat langer willen blijven maar we moeten verder, helaas.

Midden in deze ervaringl igt natuurlijk ook nog onze boottrip.
We boeken via Magnums een trip met JADE, de goedkoppste last-minute die we kunnen vinden. De avond ervoor nog een leuke avond gehad met wat schotten en een rugbyspeelster die meedeed in de plaatselijke jelly-wrestling competition :-)
De volgende morgen vertrokken we dan. Het moet gezegd nu de trip reeds enige tijd achter ons ligt herinneren we ons vooral de goede dingen maar er waren ook veel mindere ervaringen. Slechte organisatie en communicatie, weinig en slecht materiaal, geen parties en vooral de deckhand die enorm onuitstaanbaar deed tegen alle deelnemers wat hem bijnamen als piraat en captain cock opleverde.
De goede dingen waren eerst en vooral de vele nieuwe mensen die we er leerde kennen. Door samen te zitten klagen en sakkeren krijg je ook een band he. Sommigen van hen zijn we nu al opnieuw tegengekomen en bij een tsjechisch koppel dat nu in Sydney woont zijn we ondertussen zelfs al mogen blijven slapen.
Ook de eilanden zelf natuurlijk zijn onwaarschijnlijk mooi met als topplaats het bijna uit puur silicium bestaande whitehaven beach waar het zand piept onder je voeten en je je waarlijk in het paradijs waant.
Wat ook echt waanzinnig fun en kicken was was de bananenboot... duurt niet lang maar is echt de max (en zat bij in de prijs).
Nog meer goed nieuws: door een administratieve fout moesten we niet op de boot slapen maar mochten we op het eiland slapen, iets waar normaal gezien voor bijbetaald moest worden.
En als laatste: bram's ultieme geluksmoment, samen met wat franse gasten genoten van Manu Chao op hun ipod met zicht op de paradijselijke eilanden...