10 x Panoramisch

Om jullie te laten meegenieten van de grootsheid van Down Under... een selectie van mooie panorama's die we onderweg al tegenkwamen.

In volgorde zien jullie

1. Surfers Paradise
2. Dorrigo NP
3. Sydney vanaf de Harbour Bridge
4. Blue Mountains
5. Wilsons Promontory gezien vanaf Mt Oberon
6. Philip Island
7. Baai in Tooradin
8. The Great Ocean Road
9. Rotsformaties langs die Great Ocean Road
10. Wineglass Bay in Freycinet NP
    
    
    
    
    

kerstwensen ?!!

Kerst en Nieuwjaar, het gaat hier eerlijk gezegd een beetje aan ons voorbij. Het gevoel dat we krijgen bij het zien van sneeuw, kerstbomen, kerstmutsen en kerstmannen bij temperaturen tot 25 graden, is in de verste verte niet te vergelijken met de gezellige koude kerstwarmte die we thuis kennen. Omdat we weten dat jullie dezer dagen allemaal gezellig rond de tafel en de pakjes (Lotte krijgt instantheimwee) zitten, wilden we toch niet achterblijven met deze krampachtige poging tot gevolg...



Het moet gezegd, de overige campinggasten hadden een goede ochtend.

BESTE WENSEN AAN IEDEREEN EN GELUKKIG 2006!!!

onze rondreis langs de East Coast en Hobart

Na een vroege melkshift op dinsdag -om 4 uur bed uit om te helpen bij de herd testing: melk en koeien worden door een externe partij aan een controle-onderzoek onderworpen)- auto klaargemaakt en vertrokken richting oostkust voor een vijfdaagse rondrit op dit supermooie eiland. Opnieuw door St-Helens (dat kennen we al, nu bij daglicht), en verder naar St-Marys voor boodschappen, Denison Beach (voor zwemmen, in de golven spelen (Bram) en in de zon liggen (Lotte)) en Bicheno, een klein gezellig dorpje waar we een leuke camping vinden. Na het avondeten nog een wandeling gemaakt naar de kustlijn, op zoek naar een blowhole - waar het water door de kracht van de golven door de rotsen wordt gespoten - die we maar niet konden vinden -du uh hadden geen rekening gehouden met laagtij- MAAR we vonden wel little pinguins die onder de reusachtige rotsen hun slaapplaats hadden.
Woensdag een entry pass gekocht voor de National Parks op Tasmania en alvast de eerste - Freycinet NP- met een bezoekje vereerd. In het FNP ligt het zeer gekende Wineglass Bay, waar je enkel kan komen door het oversteken van een steile bergpas. Met stevige tred zien we het paradijselijke strand steeds dichterbij komen, tot we er onszelf ook kunnen neervleien. Bram zwemt in zijn onderbroek, Lotte kijkt toe en doet een dutje. Het zand piept en maakt lawaai omdat het zo puur zand is. Bij de terugtocht kunnen we een wallabie naderen tot op ongeveer twee meter. 's Avonds een slaapplaats gevonden in Eaglehawk Neck op weg naar het volgende schiereiland, de Tasman Peninsula. We slapen in de tuin van een organische boerderij, met een schaap (genaamd 'ComeHere') als medeweidegenoot en alweer een superlieve gastvrouw, die meteen haar fotoboeken uithaalt om alle bezienswaardigheden te laten zien en de huisslang braaf bewaart in een pot met deksel.
Eaglehawk Neck is op een bepaald punt zo smal dat je prachtige baaien aan beide kanten kan zien, en zo smal dat een honderd meter lange dog line met achttien uitgehongerde honden indertijd volstond om gevangenen tegen te houden die ontsnapt waren uit de gekendste gevangenisstad van de Tasman Peninsula, Port Arthur. We bezoeken de volgende morgen deze historische site, impressionant en interessant, ook door de gratis gids en harbour cruise. Leuk was een kerk waar alle gevangenen recht naast mekaar moesten staan en overal luiken waren, zodat ze elkaar niet konden zien (zie foto). Gruwelijk is dat we ook ontdekken dat hier in 1996 een dolle schutter in het rond begon te schieten en daarbij meer dan dertig mensen vermoordde. Er staat uitdrukkelijk in de brochures vermeld dat we de staff hier niet naar mogen vragen, omdat ze hierbij collega's en vrienden verloren hebben. Het geeft de hele omgeving (hoewel mooi en rustig) een luguber tintje.
Via een verschrikkelijke gravelbaan vinden we een super- supermooie picnicplaats aan Fortescue Bay, waar Lotte in slaap valt (ter verdediging van haarzelf: ze slaapt 's nachts niet goed en heeft nog altijd een beetje jetlag!!!) en Bram snorkelt. We bezoeken ook nog de Blowholes en Devil's Kitchen, die indruk maken omdat ze diep zijn, maar omdat het laagtij is, is het water rustig, we hadden er meer van verwacht. Een autorit brengt ons naar een camping-under-construction in Cambridge, waar we overnachten en aan de praat geraken met twee geemigreerde hollanders: gerry en paul.
En dat brengt ons bij vandaag, wanneer we na een ontbijt en het opdrogen van de tent richting Hobart (de hoofdstad) vertrekken. Na Christmas-shopping hebben we natuurlijk braaf als we zijn de allereerste internetpc opgezocht die we konden vinden om alle verhaaltjes te vertellen. Lief he!!!

over de eerste dagen samen en de tocht langs the great ocean road

Ons eerste verslag samen!!! (juij juij juij!) Alvorens verhaaltjes te vertellen eerst een foto van het verschil tussen Bruine Bram en Witte Wotte... kijk en oordeel zelf :)
Eva vertrok nog dezelfde dag van Lottes aankomst terug naar Tasmanie (wat ze hier Tazzie noemen), maar eerst gingen we samen nog naar Ballarat op zoek naar een jeansbroek voor Eva (gevonden! juiij! - ook een klasje zingende kindjes in korte zomeruniformen maar met kerstmutsen op gespot, de lerares had zelfs een kerstslinger in haar kapsel vastgemaakt - nog altijd spijt dat we daar geen foto van hebben), en daarna naar Bacchus Marsh, waar een grote westernwinkel was waar we alvast wat kerstcadeautjes konden kopen voor Mal en Kodi.
Terug naar Melbourne om Eva op de vlieger te zetten voor deze keer gelukkig een kort afscheid... daarna naar Torquay gereden, aan het begin van The Great Ocean Road. Deze weg is een welgekende tocht langs de kliffen en stranden aan de zuidkust van Australie, en wij hebben besloten dat die inderdaad zeer zeer de moeite waard is om te doen!
Een onderkomen gezocht voor de nacht op een superleuke camping bij echt waar supersupervriendelijke mensen. Toen ze hoorden dat Lotte pas 's ochtends gearriveerd was mochten we meteen hun bubbelbad gratis gebruiken, en 's avonds bracht de gastheer ons zo een soort draagbare fahr om in het donker te gaan zoeken naar possums die dan in de bomen zitten.
Woensdag hebben we het rustig aan gedaan, uitgeslapen en 's middags gezwommen en gesurft, en 's avonds potje gekookt en (tevergeefs) possums gezocht.
Donderdag vertrokken langs de kust, super mooie dingen gezien en gedaan, zoals een wandeling langs de kliffen en rond de vuurtoren, watervallen in het regenwoud, luie koala's met babytje gezien in de bomen en 's avonds nog een strandwandeling dichtbij onze gratis campsite aan Johanna Beach.
Op vrijdag een aantal stops gemaakt bij de meest gefotografeerde stukken van the Great Ocean Road, zoals de Twelve Apostles Rocks (grote stukken limestone rocks die door erosie zijn losgekomen van het vasteland en nu in zee de zogenaamde 'Twaalf Apostelen' vormen), Blowholes (uitgeholde stukken kust), Loch Ard Gorge, Gibson Steps,.. alles even mooi, kijk maar naar de foto's!
Op tijd naar Melbourne vertrokken om deze keer op tijd de Spirit of Tasmania op te rijden richting Devonport....

ons verblijf op de boerderij - deel 1

Wanneer we 's morgens vroeg de boot afrijden, zijn de weergoden ons nog niet gunstig gezind. Met de zon achter de wolken vertrekken we richting Gladstone. Algauw begint het te regenen, wat Bram echter niet belet om van Batman te spelen aan Batman Bridge (met de onozele foto's tot gevolg). Via asfalt- en gravelbanen (met af en toe een beest (lees:stier) in de weg, kunnen we tegen de middag Eva en Mal ontmoeten op hun farm. We worden meteen voorgesteld aan de paarden, de honden en trekken onze vuilste kleren aan om de avond-melk-shift mee te kunnen doen (eat your heart out flip, 750 koeiekonten!!!). Bram kon de tweede quad besturen om de koetjes van de wei te halen, samen met Eva en Sam, de hond die daarvoor speciaal is opgeleid. Het melken verloopt volgens een ingenieus systeem, sjiek om te zien!
's Avonds mogen we mee naar een Christmas-party aan de Shearing Shack (waar de schapen van Rushy Lagoon geschoren worden), waar we meteen ontdekken hoe vriendelijk en lief de Tassies ook zijn: steak-sandwich en bier a volonte vallen ons ten deel. De humor van die Australiers is ook subliem, we liggen vaak plat van de lach.
Zondag en maandag hebben we een paar rustige dagen op de boerderij, met nog een paar melksessies, proberen te skypen met het thuisfront, wassen en plassen, joggen, target shooting (wat Bram redelijk en Lotte totaal niet kan) en alles en iedereen beter leren kennen. Zondagavond gingen we 'even' uit eten omdat er geen eten in huis was, dat hadden we ons wel anders voorgesteld: de weg ernaartoe was maar liefst 80 kilometer enkele route! t was wel de moeite waard, de pizza in st-helens was groot, uitzonderlijk lekker en op de terugweg speelden we het spel 'raden hoeveel wildlife we zouden zien in het donker' (Mal won uiteindelijk met een gok van 57 bij 59 gespotte beestjes, waaronder zelfs 1 Tasmanian Devil).

De laatste dagen voor Lotte's aankomst

Lotte is er bijna maar nog heel wat kilometers scheiden ons van Melbourne... we moeten dus een paar dagen goed van jetje geven om wat te korten. Komt daar nog bij dat we een probleempje hebben dat de auto alleen nog op benzine wil rijen en niet meer op LPG. In Ulladulla zoeken we een reparateur en vinden die uiteindleijk na wat rondrijden pas in Milton... slechts een kleine halve dag verloren en geen al te grote kosten. Valt mee... We kunnen er ook wat verder in het Eurobodalla NP zelfs nog gratis camperen.
Volgende dagen zagen we ook nog
KAAS: bij het bezoek aan de Bega-kaas fabriek in - jawel - Bega.
OLD TOM: de ster van het Killer Whale Museum in Eden, hij was de orka die ervoor zorgde dat walvisjagers en orkas samen op walvissen jaagden.
STRATFORD (on the river Avon): geen zever, compleet met Shakespeare festival
EMOES: 2 exemplaren tijdens onze rit in de Wilsons Prom, een mooi NP met prachtige uitzichten van bovenop Mt Oberon
PINGUINS: Little pinguins om precies te zien, en wel met zijn honderden tijdens de Little Pinguin Parade op Philip Island
PELIKANEN: in een mooi baaike waar we een korte nacht hadden in de auto op een parking om vroeg op te staan om Lotte te gaan ophalen.

Sydney en de blauwe bergen

Sydney, een van de gekendste steden ligt voor ons. Het enige waar we in moeten slagen is om met de auto tot bij Petr & Yana te geraken, een tsjechisch koppel dat nu enige tijd in Australia woont en ook op onze Whitsundays boot zat (waar ze ons bij hen hadden uitgenodigd). Ze wonen in Cremourne eigenijk dichtbij het centrum en dus rijden we verkeerd en rijden zelfs over The Harbour Bridge (met tol). Nadat w terug over de brug zijn geraakt en het een paar keer te vragen raken we er dan toch ... We worden verwelkomd met heerlijke brusschetta en mogen er een aantal nachten op hun zetel blijven slapen.
's Morgens vertrekken wij mee met Petr met de bus naar het centrum van Sydney. Het eerste wat ik mij herinner van het centrum was mijn allergische reactie op alle uitlaatgassen tussen de ochtendspits. Al vlug komen we echter aan de mooie plekjes waaronder de Botanical Gardens, de Opera House, de oude wijken genaamd "The Rocks" en ook Circular Quay, de centrale ferry-terminal want er is zoveel water in Sydney dat ferries een even goed openbaar vervoer zijn. Sydney is echt een bruisende stad, ik zou hier gerust een dag of 3 kunnen doorbrengen. De avond vullen we - net zoals in Brisbane - met een film nl. de nieuwe Harry Potter film (we vonnen em echt goed) en als afsluiter van onze dag wandelen we terug naar Petr & Yana. Te voet over the Harbour Bridge is veel minder stressvol dan met de auto en het uizocht over de haven is fenomenaal. Wanneer we toekomen krijgen we de bay by night ook nog vanop een ander punt te zien want Petr & Yana nemen ons mee naar Cremourne Point vlakbij hun huis.
De volgende dag gaan we naar Manly Beach, een van de stadjes rond Sydney en een kuststadje waar alle stedelingen vaak naartoe vluchten. Wat surfmateriaal gehuurd terwijl Eva gaat shoppen. De golven zijn er net groot genoeg om - na het initiele tandengeknars - toch een kick te krijgen als het je lukt om de golf te pakken en met een big smile en pijnlijke peddel-armspieren kruip ik een paar uur later weer uit het water.
Onze laatste avond belsuiten we in het Hotel Mosman met een heerlijke steak voor 6$ !!!
Na ons afscheid van Petr & Yana in de ochtend rijden we naar de Blue Moutains iets ten westen van Sydney. De National Pass walk die we er doen (kliffen boven en onder je met wat watervallen en regenwoud) zal ongetwijfeld een zeer hoge plaats halen in mijn top 3 van Australie! We komen er ook de plasmannekes nog eens tegen die raden ons ook aan om zeker Wilsons Promontory nog te doen vlakbij Melbourne. Slapen doen we in Katoomba waar we nog naar de three sisters gaan kijken en de Giant Stairway (889 treden, zelf geteld !!!) afdalen. De volgende dag doen we in Blackheath ook nog de Grand Canyon walk die ook behoorlijk indrukwekkend is maar dan moeten we de Blue Mountains echt vaarwel zeggen...

Voor Sydney

Alvorens Lotte in the picture kwam zijn er nog een paar (10-tal) dagen die ontbreken in het verslag tot zover. Ik zal proberen in het kort een beschrijving te geven van wat er in die tijd nog allemaal gebeurde want we zaten immers nog redelijk hoog op kaart van Australia en zijn nog maar net terug in New South Wales, Sydney komt dichterbij.
Wat we nog deden voor Sydney
Een bezoek aan The Big Banana in Coffs Harbour, Australia houdt van BIG en dus staan er hier en daar in het land reuzeversies van plaatselijke helden, beesten, groenten, fruit, ...
- Dorrigo NP, eentje om naar terug te keren want wegens redelijk weinig tijd maar heel kort kunnen zien maar tot nu toe 1 van de mooiste NPs die we al gezien hebben met prachtig regenwoud. Mal & Eva zouden hier misschien ooit nog ook wel eens willen komen wonen en ik kan begrijpen waarom.
- Beilby Beach Guesthouse, de enige B&B die we tot nu toe deden met een heel vriendelijke nederlandse gastvrouw, prachtig gelgen vlakbij het strand waar ik tijdens het joggen erin geslaagd ben om verloren te lopen ...
- Port Macquarie, een stad waar het aangenaam toeven is tussen zee en strand, tussen soldaten uit de tijd van toen (met kerstmuts) en palmbomen, en natuurlijk het mega-zielige koalahospitaal waar gewonde koalaslachtoffertjes aan revalidatie doen.
- het gebied rond Port Stephens met weekenddrukte en als uitschieter Birubi Beach waar we samen met Kate en Anna (2 zussen van op de whitsundays boot) een kamelenritje maken en er een echt stukje woestijn zien. De meisjes vinden het allemaal te gek maar ik vond het nogal duf (ben gaan zwemmen terwijl zij nog een gratis ritje maakten).

Eindelijk!!!! ne pc!

sorry sorry sorry allemaal!!! we weten dat het lang geduurd heeft, maar nu gaan we der eindelijk aan beginnen, aan het verslag MET foto's!!! dus nog eventjes (echt waar) geduld...

De Zwembroek

Hierbij twee fotos naar aanleiding van de vragen omtrent close-ups van mijn ozzie-zwembroek. Closer wordt het niet. Aangezien tantannie mij soms brambilla noemt ben ik heel fier om mijn billabong zwembroek te kunnen tonen.

Surf's Up !!!

Direct onder Brisbane ligt de Gold Coast, een megalomane versie van onze eigen belgische kust, maar ook met heel mooie plekjes zoals het Burleigh Heads NP een heuvel vol vegetatie vanwaar we op een bepaald moment heel goed de surfers kunnen gadeslaan.
Dat ziet er zo cool uit, dat wil ik ook proberen !!!
Slapen doen we hier bij Greg & Vicky, een koppel dat bevriend is met Eva & Mal en in een prachitg huis woont een beetje binnenland in van de Gold Coast. Ideaal om niet in de massa te moeten verdrinken en toch ons deelke gold coast te absorberen.
We krijgen die avond zelfs een candle light dinner met real australian tucker (= eten). Eva en ik hebben zelfs allebei en eigen kamer, wat een luxe ...
Wanneer we de volgende morgen opstaan staat er maar 1 doel in het vizier: leren surfen. Op aanraden van Greg en van zijn zoon gaan we richting Coolangatta waar het iets rustiger is... voor surfles kunnen we er echter vandaag niet terecht. Dus op naar surfers paradise waar we in de Cheyne Horan School Of Surf onze eerste 2 uren in de surfkunst zullen ingewijd worden. Groot is de ontgoocheling dan ook wanneer de les gegevne wordt door een moeilijk verstaanbare aziaat en de golven veel te bruut zijn voor surf-leekjes zoals ons ... Van rechtstaan was er zelfs geen sprake, eerder een kwestie van niet van uw bord af te donderen. Gelukkig mogen we de volgende morgen nog eens gratis terugkeren omdat het echt te ruw was ... jippie, een tweede keer voor niks!!!!
Die avond trakteren Greg & Vicky op een lekkere (vleesrijke) BBQ. Maar later die avond barsten de onweders weer in alle hevigheid los. Tijdens al dat nachtelijk geweld komt er een positief telefoontje vanuit Belgium namelijk dat Lotte de job heeft waarnaar ze aan het hengelen was.
Hoe hevig de onweders waren blijkt pas echt in de morgen wanneer we zien hoe 90% van de weien voor de paarden onder water staan ... dit had onze tent echt nooit overleefd... Na afscheid genomen te hebben van Greg & Vicky trekken we terug naar Surfers voor de 2e les, Eva past en belooft fotos te nemen. Het moet gezegd, echt de max, australische lesgever, rustige golven, rechtstaan, draaien, het lukte allemaal al een beetje... Bram heeft de smaak volledig te pakken en het smaakt naar meer !!!

Maar de tijd dringt en we trekken verder naar beneden weg van de schoolies (denken we), niks is minder waar want ook Byron Bay wemelt nog van de tieners en hun zotte streken. We maken er en wandeling tot aan de vuurtoren en dan weer weg uit het meest oostelijke punt van Australia, alles zit er toch al vol en door de nakende onweders belanden we uiteindelijk veilig en droog in de jeugdherberg van Lennox Head.

Brizzie

1 Dag Brisbane - Grote stad, zoveel te zien, so little time.

Wat hebben we allemaal gedaan:

• Door het centrale deel van de stad gelopen
• De South Bank bezocht met zijn lagune waar je kan zwemmen met stadszicht
• Gratis museum en Artgallery bezocht
• Wat muziek gekocht
• Cinemake gedaan: Brothers Grimm

North Stradbroke Island

We zetten na onze WWOOF koers richting Brisbane want we hebben er afgesproken met Corneel - de broer van Elisabet (van Daan (van Lotte)) - en zijn vriendin Kym die voor een weekendje naar North Stradbroke Island, kortweg Straddie. Onderweg naar Brisbane stoppen we nog eerst nog in Rockhampton. Rockie is de hoofdstad van de vleeskoeien en we eten er voor het slapengaan nog een heerlijke bak-hem-zelf stonegrill steak.
De volgende morgen passeren we ook nog in Gladstone, QLD en Eva stuurt er een postkaart naar Gladstone, TAS. We komen nu ter hoogte van Fraser Island maar wegens tijdsgebrek en omdat Fraser toch een beetje op Stradbroke zou gelijken bewaren we dat voor een volgende keer. We rijden dan tot aan de zuidkant van Great Sandy NP waar Fraser deel van uitmaakt aan het plaatsje Rainbow Beach. Het heet Rainbow Beach omwille van zijn prachtige verschillende soorten gekleurd zand (zie fotopagina) en vast ook omdat er naast zonneschijn ook vaak regen is. De volgende morgen moeten we de tent kletsnat opbergen.
Langs de Sunshine Coast rijden we naar beneden richting Brisbane. We gaan eerst nog eens wnadelen in het Noosa Beach NP waar na de wandeling een brutale magpie (da's een vogel) mijn laatste stuk kaas uit mijn handen komt stelen.
We moeten ook nog inkopen doen voor Stradbroke en dat doen we in Maroochydore in de Sunshine Plaza. Nie normaal diene plaza, zo groot !!! Elke shopaholic waant zich hier in de hemel, dit heb ik echt nog nooit gezien...
Met behulp van de excellente routeplanner genaamd Corneel vinden we zijn straat zonder problemen. Even kennismaken alles in de Defender zwieren en weg zijn we.
De ferry vertrekt in Cleveland en in volle vaart rijden we er naartoe.
Het is avond als we er aankomen en de ranger die de camping bewaakt is nergens te bespeuren of te bereiken. Jippie, gratis slaapplaats!!! Ondertussen regent het nog steeds. Vandaag gaan we naar Sharkfest maar dat is 's morgens vroeg nog niet open dus na ontbijt in een baaike (waar we de ranger voorbij zien rijden *gniffel gniffel*) rijden we al eens naar Brown Lake waar het water een bruine kleur heeft. We kunnen er een kort 4WD-toerke maken.
Op naar Sharkfest nu, de opendeurdag van een research station voor roggen en haaien. Heel tof want we zien er een paar vers gevangen roggen en haaien, gaan naar een lezing over de werking van een haaienbrein, zien een haaiendissectie en winnen - mits enig gefoefel - een haaienquiz en een t-shirt.
Bij een wandeling in de baai bij het research station zien we ook nog hele hordes soldier crabs, precies mini-legertjes on the move.
We gaan nu ook nog op zoek naar Blue Lake maar dat blijkt niet zo eenvoudig te zijn. Uiteindelijk vinden we in de brochure dat we er niet meer naartoe kunnen ... afgesloten, net zoals de zuidelijke helft van het eiland (voor sand mining). Terug naar Brown Lake dan maar waar we zwemmen en een stukske eten. We nemen nu de enige gevonden inland-4WD-track en die blijkt wel de max te zijn. Tegen de avond zoeken we in de noordelijke top ergens naar slaapplaats maar de ranger blijkt alweer zijn biezen gepakt te hebben dus alweer gratis slaapplaats!!! Om 6.00 staan we op en zijn alweer verdwenen voor de ranger zijn alarm afloopt. Omdat we vandaag op het strand gaan irjden moeten we rekening houden met de getijden. Op tijd vertrekken is de boodschap. We rijden de hele oostkust naar beneden maar de weinige bezienswaardigheden onderweg zijn niet aangeduid en onvindbaar. Een leuke oceaanplons dan maar in de grote golven.
Dan hebben we het ongeveer gehad voor Stradbroke Island, er blijkt dus toch niet zo bijster veel te zien te zijn dus doen we nog een keer dezelfde inland 4WD track en daarna vinden we nog een kleine mangrove-delta met krabben en lepelaars...
Onze ferry terug naar het vasteland vertrekt nog lang niet maar we kunnen een vroegere regelen. Ondertussen kondigt hevig onweer zich aan maar wij spelen lekker jungle speed in de auto.
Aangekomen in Brisbane blijkt de regen daar ook in redelijk zondvloederige niveaus gevallen te zijn... goed dat we kunnen binnenslapen want we mogen nog 2 keer blijven slapen bij Corneel & Kym, die we ondertussen al een beetje beter kennen.

WWOOF & The Whitsunday Islands

De race om onze site een beetje up to date te houden is een race die we duidelijk toch nooit gaan winnen. Maar we geven niet op en daarom breien we er vandaag nog een stukje aan vast met wat gebeurtenissen die zich nu al een kleine maand geleden voordeden.

We bevonden ons toen in de buurt van Airlie Beach, Mackay & The Whitsunday Islands. Ons Idee was om eerst even ons WWOOF membership te gaan uitproberen en er daarna een boottochtje naar de Whitsundays aan te koppelen.
WWOOF staat voor Willing Workers On Organic Farms en het concept is dat je voor 4-6 uur werk per dag kost en inwoon krijgt en je vrije tijd kan je in de buurt gaan besteden.
Na wat zoeken in de boek en rondbellen was er plaat bij Vern & Lorraine Mietzel in het kleine plaatsje Kuttabul. Vern kwam ons oppikken aan een rest area en we reden achter hem aan langs zandwegeltjes naar hun boerderij.
We maakten er ook kennis met Lorraine en de 2 honden Jack & Lucy. We vernamen van hen al gauw dat we onze boottrip beter niet te lang konden uitstellen want de eerste Schoolies kwamen er aan Schoolies zijn jonge gasten die gedaan hebben met school en toeristische plaatsen teisteren met drank en lawaai, voor iedereen ambetant behalve voor hen dus. Zo komt het dus dat we net voor en net na onze trip gewwooft hebben.

Eerst een beetje over de WWOOF. Vern & Lorraine zijn een ouder koppel die vroeger een struisvogelfarm hadden maar nu in pensioen zijn een beetje combineren met wat beef cattle (veel minder werk dan dairy cattle die dagelijks gemolken moeten worden). Ze hebben al redelijk wat WWOOFers over de vloer gehad (wij zijn nr. 135 en 136) en Lorraine vertelt veel verhalen over hen. Het werk dat we moeten doen varieert van roeste starpickets (omheinigpalen) afschuren en opnieuw verven tot een caraven poetsen en van planten water geven tot een stuk land helpen vrijmaken om een trench te maken van de creek naar het huis. Bepaalde WWOOFers hebben ook al mooie dieren-schilderijtjes achtergelaten en dus mag Bram de laatste de dag er ook een schilderen. Hij kiest voor een Barramundi - een snoekachtige vis waar alle vissers op af komen).
Lorraine propt ons ondertussen vol met 'flexible meat meals' zoals het kadertje in ons boek dat zo mooi zei. Ze is zelf een enorm sneukelbeest en daar genieten wij dus ook mee van. Tegen dat de tijd van ons vertek nadert propt ze onze frigobox - een esky zoals ze dat hier noemen - ook nog vol met eten.
Dan is er ook nog de foto met de slang, op een morgen komt Vern tot de vaststelling dat er een carpet snake in de kooi van de kippen is geraakt en dat ze reeds 1 kip naar binnen heeft gespeeld (kan je nog zien op de foto). Geheel in de organische landbouwstijl vangt Vern de slang en zet ze een aantal niveaus lager in een schuurtje om er de ratten te verdelge. De slang behoort heden ten dage echt niet meer tot het rijk der levenden want een paar dagen later was ze terug en toen heeft Vern ze gedood.
De honden Jack & Lucy waren ook de max. Kortom, vele ervaringen rijker vonden we het spijtig dat we moesten vertrekken, we hadden zeker nog wat langer willen blijven maar we moeten verder, helaas.

Midden in deze ervaringl igt natuurlijk ook nog onze boottrip.
We boeken via Magnums een trip met JADE, de goedkoppste last-minute die we kunnen vinden. De avond ervoor nog een leuke avond gehad met wat schotten en een rugbyspeelster die meedeed in de plaatselijke jelly-wrestling competition :-)
De volgende morgen vertrokken we dan. Het moet gezegd nu de trip reeds enige tijd achter ons ligt herinneren we ons vooral de goede dingen maar er waren ook veel mindere ervaringen. Slechte organisatie en communicatie, weinig en slecht materiaal, geen parties en vooral de deckhand die enorm onuitstaanbaar deed tegen alle deelnemers wat hem bijnamen als piraat en captain cock opleverde.
De goede dingen waren eerst en vooral de vele nieuwe mensen die we er leerde kennen. Door samen te zitten klagen en sakkeren krijg je ook een band he. Sommigen van hen zijn we nu al opnieuw tegengekomen en bij een tsjechisch koppel dat nu in Sydney woont zijn we ondertussen zelfs al mogen blijven slapen.
Ook de eilanden zelf natuurlijk zijn onwaarschijnlijk mooi met als topplaats het bijna uit puur silicium bestaande whitehaven beach waar het zand piept onder je voeten en je je waarlijk in het paradijs waant.
Wat ook echt waanzinnig fun en kicken was was de bananenboot... duurt niet lang maar is echt de max (en zat bij in de prijs).
Nog meer goed nieuws: door een administratieve fout moesten we niet op de boot slapen maar mochten we op het eiland slapen, iets waar normaal gezien voor bijbetaald moest worden.
En als laatste: bram's ultieme geluksmoment, samen met wat franse gasten genoten van Manu Chao op hun ipod met zicht op de paradijselijke eilanden...